Nie ma powodów abym ukrywał że lubię Desiderii Marginis i na każdy nowy krążek czekam z dużą dozą niecierpliwości. Nie inaczej było i tym razem. Zasadniczo Johan Levin niczym nowym mnie nie zaskoczył, nie rzucił na kolana. Sięgając jednak po każdą płytę sygnowaną przez niego mam poczucie spokoju i niezachwianej stabilności. Każdy bowiem srebrny dysk trzyma zawsze bardzo wysoki poziom artystyczny. Nowy album to epickie dźwięki samotności, które zostały zainspirowane sztuką amerykańskiego malarza Marka Rothko. Zaś nastrojowy cover ślicznego lakierowanego digipacku wykonał Viktor Kvant, który kapitalnym materiałem ilustracyjnym podkreślił niezwykły klimat płyty.

Miłośnicy nastrojowej muzyki mogą być pewni, że się nie rozczarują. Od pierwszych minut otwierającego płytę utworu „Worlds apart” wiodącą rolę niemalże przez cały album przejmuje na siebie gitara akustyczna, wokół której misternie budowane są przerażające krajobrazy. Nie ma tu jednak miejsca dla popisów wirtuozerskich i finezyjnych zagrywek. Metaliczne, zimne, stalowe struny swym beznamiętnym, schizofrenicznym dźwiękiem przeszywają wyludnione osiedla, wdzierają się do opustoszałych budynków, porzuconych mieszkań. Zamykając oczy jakże łatwo można przenieść się na wyludnione, zdewastowane podwórka, na spowite mrokiem omijane ulice, do niechcianych brudnych przedmieść. Bardzo plastyczna płyta, której tło malują ambientowe subtelne, delikatne plamy, rozmywające się w beznamiętnej czerni miejskich pejzaży.

Nie jest to na pewno krążek na miarę arcydzieła jakim był „Songs over ruins”, ale niewątpliwie dwa ostatnie zamykające całość utwory (zdecydowanie moi faworyci) „Where I end You begin” i „Freedom's captive” pokazują mistrzostwo i wielki kunszt szwedzkiego artysty.

W środku życia, jesteśmy w śmierci...

Bardzo dobra płyta, jak najbardziej warta dokładnego poznania.


Ryszard Lal


www.myspace.com/desiderii
www.coldmeat.se