Wyznam bez katuszy, że po berlińskiej metamorfozie Stavostranda niemal postawiłem krzyżyk na jego twórczości. Zamiana inspiracji ze skandynawskich białych nocy tudzież czarnych dni na strobo berlińskich klubów w nie tylko moim mniemamniu nie wyszła Szwedowi na dobre i ze względu na panującą na rewirze sporą konkurencję w temacie zepchnęła go do co najwyżej d...rugiej Bundesligi minimalnych smagaczy. Tym samym ucierpiało również moje zaufanie do muzyki Mikaela i miast z wypiekiem na licu oczekiwać nowych wydawnictw, jąłem duzo chętniej wygładzać zmarszczki w sentymentalnych wycieczkach w starą dobrą nutę sygnowaną brandem Force Inc czy Mitek (a cóż mają dopiero powiedzieć darkowcy, którzy drugą już dekadę obgryzają czarny lakier z paznokci w nadziei, że Mikael zreanimuje Archon Satani).

Czas leczy rany, jak mawiają postacie z życiową blizną. Pogodziłem się więc z ową sytuacją, gdy nagle Mikael stanął mi w drzwiach z nowym materiałem Vita, niczym dawno uznany za zmarłego ziomek z podwórka. Projekt Vita miał niegdyś być bardziej zorientowaną na lud inkarnacją Szweda, co przy jego obecnych polach działania zakrawa wręcz na ironię losu, gdyż po latach to Vita właśnie ukazuje subtelniejsze i bardziej osobiste oblicze Mikaela. Oczywiście o powrocie do lekko pykającej stopy i klikających plecionek z czasów Force Inc. nie ma mowy. Stopa wali miarowo i solidnie na houseowy puls, a placek ten daje po twarzy zgoła z zupełnie innych powodów. Mianowicie Vita na dzień dzisiejszym jest artystycznym tandemem Mikaela z niejaką Eriką Alexandersson. Dziewuchą o jazzy głosie słodkim jak mleko w tubce. Nie zaglądałem im na zaplecze i nie wnikam, czy łączy ich coś poza kablem mikrofonowym, faktem jest jednak, że w tytułowym „Daydream” Erika śpiewa niemal tak jak śpiewałaby z pewnością na pierwszej randce moja małżonka (gdyby tylko talentem wokalnym została obdarzona przez los), podczas gdy Mikael przebiera paluszkami na gitarce akustycznej z emocją rycerza spod parapetu baśniowej kochanki. Mój ty panie Boże, tegom się po starym koniu nie spodziewał. Co prawda na drugiej stronie winyla para jakby kończy intymne audio mizdrzenie i wychodzi na parkiet potańczyć troche funky przy „Mare Mare”, lecz cóż z tego, skoro przy tym erotyczny nimb nie opuszcza tych postaci nawet na sekundę. Och, naprawdę jest słodko.... a przy okazji znów miał szansę objawić się nam perkusyjny talent Mikaela. Te roztańczone konga i przeszkadzaje na tle zniekształconego baslajnu robią na mnie naprawdę piorunujące wrażenie.

Huh... wraz z tym winylem w eter idzie zapowiedź kolejnych, a przede wszystkim także pełnego albumu duetu. Jeżeli zdołają oni zachować feeling debiutu można się spodziewać naprawdę pięknego wydawnictwa. Czy tak faktycznie będzie, czas nam pokaże, ale unrealeasy z myspace Vita jeszcze bardziej mnie utwierdzają w tej przepowiedni. Tymczasem nie posiadam się z radości z powodu udanej rezurekcji artystycznej Mikaela. Tak trzymać.


yac


www.myspace.com/kindisch
diggin.pl